Σαν σήμερα: 23 Οκτωβρίου

1925: Γεννιέται ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις, από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Γιος του Γεωργίου Χατζιδάκι από την Κρήτη, ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη και το 1932 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Αυτοδίδακτος, πρωτοεμφανίστηκε ως συνθέτης κατά τη διάρκεια της Κατοχής με μουσική για θεατρικές παραστάσεις. Μεταπολεμικά, συνέχισε να συνθέτει σκηνική μουσική, καθώς και μουσική για τον κινηματογράφο, συνεργαζόμενος με μεγάλους σκηνοθέτες, όπως ο Νίκος Κούνδουρος, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά., ενώ η ταινία του Ζυλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960), σε μουσική Χατζιδάκι τιμήθηκε με το Όσκαρ μουσικής από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Έχοντας πλέον καθιερωθεί ως συνθέτης, το 1962 χρηματοδότησε τον διαγωνισμό σύνθεσης του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου «Μάνος Χατζιδάκις», μέσα από τον οποίο παρουσιάστηκαν σημαντικοί νέοι δημιουργοί, όπως ο Ξενάκης, ο Μαμαγκάκης κ.ά., και το 1964 ίδρυσε την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών. Την περίοδο 1967-72 έζησε στις ΗΠΑ και μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1974-77), μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Αθηνών (1974-77) και διευθυντής του Γ΄ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (1975-82), ενώ υπήρξε επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα γενικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (1982). Υπήρξε επίσης διευθυντής του περιοδικού «Το Τέταρτο» (1982-83), ιδρυτής της δισκογραφικής εταιρείας «Σείριος» (1985), με την οποία διοργάνωσε πολλές συναυλίες, και ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της «Ορχήστρας των Χρωμάτων» (1989). Παραγωγικότατος καλλιτέχνης, ο Χατζιδάκις συνέθεσε κυρίως μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, καθώς και πολλούς κύκλους τραγουδιών, που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μουσική για τις κινηματογραφικές ταινίες: «Μαγική πόλη» (1951) και «Ο δράκος» (1956) του Ν. Κούνδουρου, «Η Αγνή του λιμανιού» (1952) και «Κάλπικη λύρα» (1956) του Γ. Τζαβέλλα, «Στέλλα» του Μ. Κακογιάννη, «Αμέρικα, Αμέρικα» (1963) του Ελία Καζάν, «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963) του Α. Σακελλάριου, «Μέμεντ, το γεράκι» (1983) του Πίτερ Ουστίνωφ κ.ά. Σκηνική μουσική: «Ο ματωμένος γάμος» (1948), «Έξι λαϊκές ζωγραφιές» (1949-50), «Το καταραμένο φίδι» (1950), «Μήδεια» (1956), «Ο κύκλος με την κιμωλία» (1957), «Όρνιθες» (1965), «Οδός Ονείρων» (1962), «Καίσαρας και Κλεοπάτρα» (1962), «Πορνογραφία» (1982) κ.ά. Κύκλοι τραγουδιών: «Επιτάφιος» (1958), «Το χαμόγελο της Τζοκόντας» (1964-65), «Αντικατοπτρισμοί» (1968-69), «Η εποχή της Μελισσάνθης» (1970-80), «Ο Μεγάλος Ερωτικός» (1972), «Σκοτεινή μητέρα» (1985) κ.ά. Έργα για πιάνο: «Για μια μικρή, λευκή αχιβάδα» (1947-48), «Ιονική σουίτα» (1953), «Ρυθμολογία» (1969-71). Έγραψε επίσης ποιήματα και δημοσίευσε τα βιβλία «Μυθολογία» (1966), «Μυθολογία δεύτερη» (1980), «Τα σχόλια του Τρίτου» (1980) και «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» (1988). Πηγή: Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού.

Leave a comment

Please note, comments must be approved before they are published