Σαν σήμερα: 14 Οκτωβρίου

1852: Γεννιέται ο δημοσιογράφος, λογοτέχνης και ιστοριοδίφης Δημήτριος Καμπούρογλου. Γιος του λόγιου Γρηγορίου Καμπούρογλου και της Μαριάννας Σωτηριανού-Γέροντα, ο Δημήτριος Καμπούρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που ευνοούσε ιδιαίτερα την ενασχόληση με τα γράμματα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε αρχικά ως δικηγόρος. Αργότερα εργάστηκε στο Πρωτοδικείο Αθηνών, στην Αρχαιολογική υπηρεσία ως διευθυντής των ανασκαφών του Δαφνίου και στην Εθνική Βιβλιοθήκη, αρχικά ως επιμελητής χειρογράφων και στη συνέχεια ως διευθυντής της (1904-1917). Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και εξέδωσε τα περιοδικά «Εβδομάς» και «Δίπυλον». Το 1927 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1934. Πολυγραφότατος, ο Καμπούρογλου ασχολήθηκε με διάφορα είδη του λόγου, ιδιαίτερη αξία όμως έχει το λαογραφικό και ιστορικό έργο του, που τον ανέδειξε ως τον κατ’ εξοχήν «αθηναιογράφο». Το 1923 τιμήθηκε με το Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών. Πέθανε το 1942, σε ηλικία ενενήντα ετών. Συνέγραψε τις μελέτες: «Ιστορία των Αθηνών επί Τουρκοκρατίας επί τη βάσει νέων πηγών» (1889-1896, τρεις τόμοι), «Πίναξ των Επισκόπων, Αρχιερέων και Μητροπολιτών Αθηνών» (1896), «Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων» (1889-1892, τρεις τόμοι), «Σύγχρονος ελληνική ιστορία. Η εκλογή του Βασιλέως Γεωργίου Α΄» (1905), «Μελέτη επί του βίου και της δράσεως του Παλαιών Πατρών Γερμανού» (1912), «Αρματωλοί και κλέφτες» (1913), «Το Δαφνί» (1920), «Ο αναδρομάρης της Αττικής» (1920), «Το αθηναϊκόν αρχοντολόγιον Α΄. Οι άρχοντες Μπενιζέλοι» (1921), «Αι παλαιαί Αθήναι» (1922), «Η Δούκισσα της Πλακεντίας» (1925), «Οι Σαρακηνοί εν τη Αττική και εν Αθήναις κατά τους βυζαντινούς χρόνους» (1929), «Αι Αθήναι κατά τα έτη 1775-1795» (1931), «Απομνημονεύματα μιας μακράς ζωής» (1934), «Η 25η Μαρτίου» (1935) κ.ά. Εκδόθηκαν επίσης οι ποιητικές συλλογές του: «Η φωνή της καρδιάς μου» (1873), «Μύθοι και διάλογοι προς χρήσιν των ανήβων» (1881), «Παλαιαί αμαρτίαι» (1882), «Στίχοι και μύθοι διά τα παιδιά» (1904). Πεζά έργα του: «Απ’ το σκοτάδι της σκλαβιάς. Καλογέρου χειρόγραφον» (1897), «Περασμένα χρόνια» (1911), «Διηγήματα» (1915), «Αθηναϊκά διηγήματα» (1915), «Αττικοί Έρωτες» (1921), «Ιστορικά διηγήματα» (1925) κ.ά. Θεατρικά έργα: «Ευσυνειδησία και Ασυνειδησία» (1872), «Το παιδομάζωμα» (1896), «Η Νεράιδα του Κάστρου» (1925), «Ο ιδεολόγος» (1932) κ.ά. Πηγή: Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2016.

Leave a comment

Please note, comments must be approved before they are published